تا حالا دقت کردی بعضی تصمیما ظاهرش قاطعانه‌ست ولی پشتش فکر نشده؟ همونایی که به‌جای حل مسئله، صورت‌مسئله رو پاک می‌کنن…

خیلی وقتا مشکل ما اینه که تصمیماتمون رو تیکه‌تیکه و جدا از هم می‌گیریم. بدون اینکه ببینیم این تصمیمات چه اثری روی کل سیستم می‌ذاره.

مثلاً الان فکر می‌کنیم با حذف نیروی کار ارزون (مثل افغانیا) داریم یه کار بزرگ می‌کنیم، اما نتیجه‌ش چی شده؟
دستمزدای ساختمونی بالا رفته و هزینه تولید جهش پیدا کرده؛ اونم بدون اینکه کیفیت یا بهره‌وری تغییری کنه.

این فقط یه مثال نیست؛ همین نگاه رو تو بازارهای دیگه هم می‌بینیم:
• یه‌هو می‌گیم واردات آیفون‌های جدید ممنوع، ولی بعدش قیمت مدل‌های قدیمی بالا می‌ره، بازار سیاه درست می‌شه و حتی تعمیرکارها و فروشنده‌ها آسیب می‌بینن.
• یا ممنوعیت واردات خودروهای بالای ۲۵۰۰ سی‌سی؛ هدفش صرفه‌جویی ارزی بود اما عملاً باعث گرونی ماشین‌های داخلی شد، بدون اینکه کیفیتشون بالا بره.

تفکر سیستمی یعنی ببینی هر سیاست چه تأثیری روی تمام اجزای اقتصاد داره، نه اینکه یه بخش رو درست کنی و بقیه رو به حال خودش رها کنی.

اگر این نگاه رو داشتیم، الان می‌فهمیدیم که حذف این نیروها باید با سیاست ساماندهی، آموزش، و ارتقای بهره‌وری همراه باشه؛ نه فقط پاک‌کردن صورت مسئله
#محمددبیری