وطن یعنی به گاه شیرخواری گاهواره / به روز و درد پیری، عین چاره

وطن یعنی پدر، مادر، نیاکان / به خون و خاک بستن عهد و پیمان

وطن یعنی هویت، اصل، ریشه  /سرآغاز و سرانجام همیشه

وطن یعنی محبت، مهربانی / نثار هر که دانی و ندانی

وطن یعنی نگاه هموطن دوست / هر آنجایی که دانی هموطن اوست

وطن یعنی قرار بیقراری / پرستاری، کمک، بیمارداری

وطن یعنی هوای کوچه ی یار / در آن کو دل شکستن های بسیار

نگاهی زیرچشمی، عاشقانه / به کوچه آمدن با هر بهانه

وطن یعنی غم همسایه خوردن / وطن یعنی دل همسایه بردن

وطن یعنی زلال چشمه ی پاک / وطن یعنی درخت ریشه در خاک

ستیغ و صخره و دریا و هامون / ارس، زاینده رود، اروند، کارون

دنا، الوند، کرکس، تاق بستان /  هزار و قافلانکوه و پلنگان

وطن یعنی بلندای دماوند / شکیبا، دل در آتش، پای در بند

وطن یعنی شکوه اشترانکوه /  به دریای گهر استاده نستوه

وطن یعنی سهند صخره پیکر / ستیغ سینه در سنگ تمندر

وطن یعنی وطن استان به استان / خراسان، سیستان، سمنان، لرستان

کویر لوت، کرمان، یزد، ساری / سپاهان، هگمتانه، بختیاری

طبس، بوشهر، کردستان، گلستان / دو آذربایجان، ایلام، گیلان

اراک و فارس، خوزستان و تهران / بلوچستان و هرمزگان و زنجان

وطن یعنی سرای ترک با پارس / وطن یعنی خلیج تا ابد فارس

بهشتی چشم را گسترده در پیش / ابوموسی و مینو، هرمز و کیش

وطن یعنی همه سازندگی ها / رهایی از تمام بندگی ها

بریدن دست غیر از گردن نفت / صلای صبح ملی کردن نفت

وطن یعنی ز هر ایل و تباری / وطن را پاسبانی، پاسداری

وطن یعنی دلیر و گرد با هم / وطن یعنی بلوچ و کرد با هم

وطن یعنی سواران و سواری / لر و کرد و یموت و بختیاری

همه یک جان و یک دل بودن ما / به دامان وطن آسودن ما

وطن یعنی دلی از عشق لبریز / گره باف ظریف فرش تبریز

وطن یعنی هنر یعنی سپاهان / حریر دستباف فرش کاشان

وطن یعنی کتیبه در دل سنگ / تمدن، دین، هنر، تاریخ، فرهنگ

وطن یعنی همه نیک و بهنجار / چه پندار و چه گفتار و چه کردار

وطن یعنی شب رحمت، شب قدر / شب جوشن، شب روشن، شب بدر

وطن یعنی هم از دور و هم از دیر / سده، نوروز، یلدا، مهرگان، تیر

وطن یعنی جلال مانده جاوید / ستون و سر ستون تخت جمشید

وطن یعنی..........