تجربه‌م میگه تو ساخت‌وساز یه چیزی رو معمولاً کمتر جدی می‌گیریم:
هزینه‌ی فرصتِ سرمایه.
سرمایه فقط خرج نمی‌شه؛ وقتی تو یه پروژه قفل میشه، هم‌زمان داره برات هزینه می‌سازه.

برای همین تو تحلیل پروژه‌ها،
سودِ اسمی واقعاً مهم نیست؛
اصل داستان اینه که سرمایه چقدر سریع می‌چرخه
و چقدر احتمال داره مسیر نقد شدنش ریسک داشته باشه.

وقتی یه پروژه طول می‌کشه،
درواقع پذیرفتیم سرمایه‌مون بره تو چرخه‌ای که هم نوسانش بیشتره،
هم عدم‌قطعیتش بالاتره،
هم هزینه‌ی فرصت سنگین‌تری روش می‌شینه.
برعکسش هم هست:
پروژه‌ای که زود نقد میشه، اگه سودش کمتر باشه
آخرش بازده واقعی‌تری می‌ده،
چون پول دوباره می‌تونه وارد بازی بشه و از موج‌های جدید بازار استفاده کنه.

این نگاه فقط یک تکنیک مالی نیست؛
واقعاً مدل تصمیم‌گیریِ ما مدیرانه
که هر روز باید انتخاب کنیم بین
«سود بیشتر»
یا
«به‌موقع برگشتن».

تهش هم سازنده رو نه پروژه‌ی بزرگ نگه می‌داره،
نه عددهای روی کاغذ؛
اون چیزی که برند رو سرپا نگه می‌داره
نقدینگی سالم، توان حرکت، و انعطاف تو بازار متغیره.
و تصمیم‌هایی که با نگاه به زمان و چرخه‌ی سرمایه گرفته میشه؛
نه با هیجان سودهای عجیب‌وغریب.

#محمد_دبیری #اقتصاد_ساخت‌وساز #تحلیل_پروژه #بازگشت_سرمایه
#مدیریت_ریسک #چرخه_نقدینگی #مدل_سازندگی #سرمایه_گذاری_املاک
#بازار_مسکن