⁨ آن یکی آمد زمین را می‌شکافت
ابلهی فریاد کرد و بر نتافت

کین زمین را از چه ویران می‌کنی
می‌شکافی و پریشان می‌کنی

گفت ای ابله برو و بر من مران
تو عمارت از خرابی باز دان

کی شود گلزار و گندم‌زار این
تا نگردد زشت و ویران این زمین

کی شود بستان و کشت و برگ و بر
تا نگردد نظم او زیر و زبر

هر بنای کهنه که آبادان کنند
نه که اول کهنه را ویران کنند

تا نکوبی گندم اندر آسیا
کی شود آراسته زان خوان ما

مولانا⁩