دونرخی بودن ارز، عامل اصلی گرونی هزینه ساختوسازه.
این فقط یه جملهی اقتصادی نیست، واقعیتیه که ما هر روز تو پروژههامون لمسش میکنیم.
وقتی دلار رسمی و دلار آزاد دو قیمت متفاوت دارن،
یعنی خودِ سیستم داره رانت و بیثباتی تولید میکنه.
کسی که ارز ترجیحی میگیره، مصالحش رو با نصف قیمت وارد میکنه،
اما سازندهای که تو بازار آزاد خرید میکنه، باید همون کالا رو دو برابر بخره.
نتیجه؟ قیمتها هر روز بالا میرن، بدون اینکه کیفیت تغییر کرده باشه.
سال ۱۴۰۱ هزینه ساخت هر متر حدود ۲۰ میلیون تومن بود،
الان تو سال ۱۴۰۴ به حدود ۳۵ میلیون تومن رسیده.
نه به خاطر پیشرفت فنی، بلکه بهخاطر نوسان ارزی و تصمیمهای چندنرخی.
از اون طرف، طبق آمار رسمی، از سال ۹۷ تا حالا ۹۶ میلیارد دلار ارز صادراتی به کشور برنگشته.
یعنی دلاری که میتونست بازار رو متعادل کنه،
رفته بیرون از این چرخه، و نتیجهش شده دلار ۱۱۰ هزار تومنی بهجای ۷۰ هزار.