من سال‌ها تو «آفتاب» کنار آدم‌های متفاوت کار کردم، از تازه‌وارد تا مدیرانی که از خاک درآمدن. تو این مسیر یه نکته تلخ ولی مهم رو دیدم: آدمای واقعا وفادار، اغلب کم‌ترین سهم دیده‌‌شدن رو دارن.
نه به خاطر ضعف، به خاطر «همیشه بودن».
ما مدیرها عادت می‌کنیم؛ به اون‌هایی که دائم هستن، کم‌تر توجه می‌کنیم. آدم‌هایی که سروصدا نمی‌کنن، دنبال تعریف نیستن و هر روز بی‌حرف کارِ خودشو می‌کنن، راحت تبدیل می‌شن به پس‌زمینه. تا وقتی هستن، به چشم نمی‌آیند، اما همین‌ها ستونِ کارن.
من خودم این اشتباه رو کردم؛ دیر دیدم، دیر تشویق کردم، دیر قدرشون دونستم. از یه جایی به بعد قانونم این شد: آدمِ وفادار رو قبل از خسته شدنش ببین، دستاوردها رو ثبت کن، و سکوت رو با رضایت اشتباه نگیر.
سازمان سالم با سروصدا نمی‌چرخه، با آدم‌های اصیل می‌چرخه.
اگر شما هم تجربه‌ای از آدمای وفادار تیمتون دارین، یا خودتون جزوشین، بنویسین، دوست دارم بشنوم.

#آفتاب #محمد_دبیری #ساخت‌و‌ساز #رهبری #مدیریت #تجربه_زیسته #وفاداری_سازمانی