تا حالا شده از کنار یه پروژه ساختمونی رد شی و حس کنی شهر زخم خورده؟ پیاده‌رو اشغال، داربست توی راه، صدای گوش‌خراش، نخاله‌هایی که انگار تو رو هم مجبور کردن بخشی از کارگاه باشی… ما عادت کردیم به زشتیِ موقتی. می‌گیم: «بسازه، تموم شه، درست می‌شه.» ولی یه چیز رو فراموش کردیم: اون چند ماه یا چند سالی که ساخت‌وساز طول می‌کشه، بخشی از عمر شهره. بخشی از تجربه‌ی آدم‌ها، بچه‌ها، عابرا، مغازه‌دارا… و خود ما. تو ژاپن فقط نمی‌سازن، فرهنگ ساختن دارن. یه کاور ساده روی ساختمون در حال ساخت، فقط یه تیکه پارچه یا فلز نیست… یه بیانیه‌ست. داره می‌گه: «من اینجا دارم می‌سازم، ولی مزاحم زندگی تو نمی‌شم.» چقدر این جمله برای ما ناآشناست… این دل نوشته نه روایت بود، نه نقد. یه دعوت بود. دعوت به اینکه یه‌بار دیگه به ساختن فکر کنیم، نه فقط تو پلان و سازه، بلکه تو ذهن و رفتارمون. #ساخت_با_فرهنگ #شهر_زنده_است #احترام_به_شهر #محمد_دبیری