ساخت‌وساز کنیم یا زمین بخریم و صبر کنیم؟ توی این ریلز داشتم یه مقایسه واقعی بین دو انتخاب هم‌زمان خودم نشون می‌دادم. سال ۱۴۰۰، دو تا زمین هم‌قیمت خریدم. یکی‌ش رو بردم تو ساخت، اون یکی رو فقط نگه داشتم. زمین اول رو ۴۰ میلیارد خریدم. برای ساخت ۱۶ هزار متر بنا، با هزینه‌ی متری ۲۵ میلیون، حدود ۴۰۰ میلیارد خرج کردیم. یعنی مجموع سرمایه‌گذاری شد ۴۴۰ میلیارد تومان. در نهایت، ۱۱٬۵۰۰ متر مفید رو متری ۶۰ میلیون فروختیم و سود خالص پروژه شد ۲۵۰ میلیارد تومان، در یک بازه‌ی زمانی حدود ۳ ساله. زمین دوم، هم‌قیمت بود، هم‌مکان. هیچ کاری باهاش نکردیم. فقط نگهش داشتیم. الان متری ۸۰ میلیون ارزش داره؛ یعنی از ۴۰ میلیارد رسیده به ۱۶۰ میلیارد. یعنی ۱۲۰ میلیارد تومان سود، بدون ساخت. حالا اگه بخوایم این دو مدل سرمایه‌گذاری رو سالیانه و عددی با هم مقایسه کنیم: در پروژه ساخت: ۲۵۰ میلیارد سود در ۳ سال یعنی حدود ۸۳ میلیارد تومان در سال. روی ۴۴۰ میلیارد سرمایه، بازده سالانه حدود ۱۹٪ بوده. در زمین‌گردانی: ۱۲۰ میلیارد سود در ۳ سال یعنی سالی ۴۰ میلیارد تومان. روی ۴۰ میلیارد سرمایه، بازده سالانه میشه ۱۰۰٪. نکته مهم اینه که تو ساخت، اون ۴۰۰ میلیارد طی سه سال و به‌مرور خرج شد، نه یکجا. اما چون سرمایه در طول پروژه درگیر بوده، بازده سرمایه باید نسبت به کل محاسبه بشه. در مقابل، تو زمین‌گردانی باید پول رو همون اول وارد کنی و از همون روز اول درگیر بازار باشی. یعنی این دوتا، دو سبک سرمایه‌گذاری هستن در یک بازه زمانی یکسان — که بازده‌شون قابل مقایسه‌ست. پس این ریلز نمی‌خواست بگه ساخت بد و زمین‌گردانی خوبه. داشت یه نکته مهم‌تر رو نشون می‌داد: در بعضی بازارها، در بعضی مقاطع، وقتی تورم از سرعت ساخت جلو می‌زنه، نساختن سودآورتر از ساختنه. ساختن مهارته. نساختن، بصیرته. #محمددبیری #ساخت‌وساز #زمین‌گردانی #تحلیل_اقتصادی #سرمایه_ملکی #تجربه_شخصی#ساختمان سازی